Het Fileermes

Wieringa bijt het spits af. De eerste fileersessie

Fileermessen zijn lange en buigbare messen waarmee je in een handomdraai vissen kan bewerken. Deze messen zijn vlijmscherp, en dat kun je zo houden met de diverse slijpstenen. De ragfijne structuur van de tanden van het mes verleent dit mes zijn scherpte. Een fileermes wordt dus gebruikt om met precisie te mikken. Omdat erosie een gevolg van de tijd is, dient ieder fileermes van tijd tot tijd een onderhoudsbeurt te ondergaan. Doorgaans doet men dit door het fileermes op de slijptol (of: haakse slijper) te leggen. Het voordeel van de slijptol ten opzichte van het fileermes is dat de slijptol mechanisch wordt aangedreven. Dat impliceert dat terwijl het resultaat van het fileermes afhankelijk is van de handvaardigheid van een menselijke bediener, de slijptol zijn effectiviteit verleent aan de stekkerdoos. Om te garanderen dat Wieringa niet aan menselijk feilen is overgeleverd, heb ik besloten hem op de slijptol te leggen, en hem voor deze gelegenheid de grillen van mijn motoriek te onthouden.

Tommy Wieringa is een schrijver van romans en novelles. Het is een man van volstrekt misplaatste ernst, ook wel een echte rasposeur. Omdat in zijn vakgebied talloze evenknieën rondlopen, daarmee duid ik de persoontjes aan die net als Wieringa zonder talent maar mét een foutief zelfbeeld ter wereld zijn gebracht, heeft Tommy zich besloten te onderscheiden met zijn kale knar. Geen haar op zijn hoofd valt gewaar te worden, ook niet aan weerszijden. Het is niet bekend of Tommy ooit haar heeft gehad, maar wel is bekend zijn haarloosheid deel uitmaakt van een weloverwogen marketingstrategie. Door volledig kaal te gaan suggereert dat zijn kaalheid vrijwillig is geweest, en sterker nog, onlosmakelijk verbonden is met zijn literaire pose. We moeten het maar aannemen, deze man is een en al mystiek. De mystiek van een literator moet ernstig, maar niet letterlijk worden genomen, zou wijlen Gerard Kornelis van het Reve zeggen.

Maar er zijn andere theorieën die zijn zelfgekozen kaalheid kunnen verklaren. Ik noem er een: smetvrees. De kale bol van Tommy glimt immers voortreffelijk. Het schijnt zo te zijn dat wanneer Tommy zijn hoofd buigt – opgemerkt dient te worden dat hij dit nooit publiekelijk doet, dus deze bewering kan niet empirisch geverifieerd worden – het lijkt alsof hij ineens wel haar heeft. Huh, wat, waarom? – zegt u. Het is namelijk zo dat Tommy doet aan compensatiegedrag doet. Als op de ene plaats geen haar zit, zorgt hij er wel voor dat dat elders wel het geval is. Welnu, u begrijpt dat wanneer Tommy zijn tronie neerwaarts richt, en maar ver genoeg laat zakken hij zijn hoofd op een gegeven moment op eenzelfde hoogte met een zeer bepaald lichaamsdeel komt te staan. Een plus een is twee, dus wat volgt is dat het ondergrondse oerwoud van Tommy op zijn kristalheldere kaalbol wordt geprojecteerd. Aldus de compensatietheorie. Laat Tommy het hoofd maar ver genoeg zakken, komt zijn ware, harige aard tevoorschijn. Het dient nogmaals opgemerkt te worden dat dit niet, ik herhaal – nimmer ofte nooit -, en plein public gebeurt. Toch is het de waarheid van een rund.

Publiekelijk is wel iets anders gebeurt, dat ons een inkijkje verschaft in de psyché van deze aanmatigende literator: ik refereer aan zijn optreden bij VPRO Boeken op 29 oktober 2017. Auke Hulst, die tevoren zijn waar mocht verkopen maakt plaats voor de kale verlosser, en wat gebeurt er dan. Terwijl presentatrice Carolina Lo Galbo Hulsts boek in de lucht houdt teneinde de verkoop te stimuleren, komt Tommy Wieringa in beeld geparadeerd. Hij ziet een glas op de tafel staan, dat niet het zijne is. Wat doet hij? Hij neemt het van tafel, loopt ermee richting muur en bukt zich om het op de grond te plaats. Nu is er genoeg ruimte voor het glas van Tommy Wieringa. Het enige glas dat er toe doet; sluit goed bij mijn literaire pose – zal hij hebben gedacht.

 

LEAVE A RESPONSE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *