Goddelijke beschouwingen

Je hebt gelijk, maar ik ga het je niet geven

‘Weet je wat jij moet? Je moet over je eigen schaduw heenstappen! Kijk eens naar jezelf, Yandal, wees nou eens kritisch op jezelf!.. Nee, nee, nee.. nu ben ik aan het woord! Jij zit maar met de vinger te wijzen, om je heen te schoppen. Iedereen die ook maar de geringste kritiek op je heeft, probeer jij de vloer mee aan te vegen. Zo kom je nergens, begrijp dat toch eens. Wil je het dan echt weten? Ik begrijp er de ballen niet van wat je hier op papier hebt gezet, je kunt gewoon niet schrijven! Waar gaat dit in godsnaam over? Begin nou eens bij de basis, jongen!

Het was weeral dolle pret, toen mijn meerdere, mijn vrome leraar voor de cursus ‘Prikkelend schrijven’ de kritiek op zijn functioneren niet kon verdragen. Je kan zeggen wat je wilt, maar deze man was een flagrante leugenaar, een geborneerde geest van heb ik jou daar. De vraag was of hij een kwaaierik was – met andere woorden, dat hij welbewust zijn tegenstanders in het hart probeerde te treffen – of dat hij zelf niet wist dat hoe dom hij was. Ik zou het niet precies kunnen zeggen; zo slim ben ik nu ook weer niet. Moet je mensen die, vanuit het binnenste van hun overtuiging, geloven dat hun leugens de waarheid behelzen, aanmerken als leugenaar? Of ging ik in mijn oordeel zojuist te ver?

Geloof me, ik ken mededogen. Ik ben bereid te vergeven, ook al is dat een levenstaak. Dat is een overwinning die ik op mezelf placht te boeken. Maar deze man maakt het wel erg bont, als hij de creativiteit predikt, maar met de leugen op het vaandel de rode pen over mijn gewrocht laat gaan. ‘Zo moet het!, zei hij ook nog. Mooi om zien dat boosheid altijd laat zien wie de mensen echt zijn. ‘Zo moet het!’, wat een karhengst. Van te voren was het devies vooral origineel te zijn, maar daar werd ik nu juist op afgestraft. Die behanger schermt met uitspraken van anderen, terwijl hij het tegenovergestelde praktiseert. Is dat dan geen huichelarij?

Kon ik maar in de ziel van dit slag mensen kijken: worden zij nooit verteerd door die alomtegenwoordige twijfel? Of gaan zij gewoon naar bed, en slapen zij terstond in, alsof alle problemen de wereld uit zijn? Geloven zij, wanneer ’s ochtends de wekker gaat, en het bewustzijn over hun komt, dat de dag vlekkeloos zal verlopen? Hebben zij hun leven zo ingericht, dusdanig afgeschermd, dat er bij een anomalie in hun bestaan, de schuld per ommegaande bij de ander wordt gelegd? Of denk ik nu te negatief, zijn het wel degelijk vertwijfelde zielen, die net als ik, tevergeefs grip proberen te krijgen op het luchtledige? Zijn het kortom; mensen? In ieder geval, ze mogen het mij weleens tonen: ik garandeer, ik zal ze er niet op afrekenen.

1 COMMENTS

LEAVE A RESPONSE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *