Proza Voor de Ziel

Deel 2: KKB slaat weer toe

Kruzgar en Du Gore waren inmiddels in club Ambrona beland. ‘Is het wel verstandig om vrouwen te versieren in de club, terwijl we een moord moeten oplossen?’ vroeg Kruzgar aan Du Gore. ‘Ach, die moorden van KKB gaan toch wel door, of we nou versieren of niet. Wat moeten we dan doen? De hele dag vervelen? We wachten gewoon rustig af tot de volgende moord van KKB zich voordoet en gaan ons ondertussen vermaken.’ Kruzgar knikte. ‘Zie je dat meisje daar?’ zei Du Gore, ‘opletten hoe ik haar regel’. Du Gore liep expres op een dik wijf af, omdat hij wist dat dit de kans op falen zou reduceren. Op die manier zou hij Kruzgar kunnen imponeren wat een gelukzalige emotie bij Du Gore, die stiekem heel onzeker was, zou teweegbrengen. ‘Hey, jij bent leuk. Wie ben jij?’ vroeg Du Gore smooth. ‘Wat heb jij daar mee te maken?’ reageerde het dikkerdje cynisch. – ‘He, zeg! Niet zo arrogant. Wees blij dat ik op een vette zeug als jij afstap. Ik kon ook voor andere meisjes gaan.’ – De zeug hief haar hand op en petste Du Gore tegen zijn rechterwang. Het galmde door de club. ‘He, ik ben wel een detective,’ zei Du Gore. ‘Ik kan je hiervoor oppakken.’ – ‘Al was je koning Leopold de achtste! Wat kan mij dat verrekken?!’ schreeuwde de zeug en gaf Du Gore vervolgens nog een pets tegen zijn linkerwang. Du Gore droop af. ‘Wat gebeurde er?’ vroeg Kruzgar. ‘Haha, ja dat is een leuk verhaal,’ loog Du Gore om gezichtsverlies te vermijden, ‘maar we deden het ‘petsen tegen de wang’- spelletje en ik verloor. Later vroeg ze of ik met haar wilde neuken, maar ik zei nee je bent dik en kwam weer naar jou terug.’ Kruzgar geloofde dit verhaal wat Du Gore tevreden stemde. ‘Laten we Vodka drinken!’ zei Du Gore en ze liepen naar de bar.

Du Gore werd nog zes maal afgewezen en had daarvoor altijd een smoesje dat Kruzgar geloofde. Ze begonnen beiden aardig dronken te worden. ‘Ik ga het ook een keer proberen,’ zei Kruzgar impulsief. ‘Ha! Jij en versieren!’ brulde Du Gore. ‘Dit wil ik meemaken.’ Kruzgar liep op twee gemiddelde vrouwen af en nam ze 5 minuten later mee de wc in. ‘Wel godverdomme,’ brulde Du Gore en ging naar de bar voor een shotje Vodka. In de wc was Kruzgar de twee vrouwen simultaan aan het vingeren. Dit ging goed totdat Kruzgar zijn darmen begonnen op te spelen. ‘Dames, hebben jullie een momentje? Ik moet even een grote boodschap doen.’ Hij liep een ander wc-hokje in en begon te schijten dat het een lust was. Toen hij vijf minuten later terugkeerde naar het vingerhokje, werd Kruzgar wederom mank in de benen. De kelen van de gemiddelde vrouwen waren doorgesneden en er stak een briefje uit beide vagina’s. Hij pakte allereerst het linkerbriefje en las: ‘Moet ik dit soms aan je vrouw vertellen, Kruzgar?’ Groetjes, KKB. Vervolgens pakte Kruzgar het briefje uit de andere vagina en las: ‘Deze kut stonk behoorlijk.’ Kruzgar rende naar Du Gore die aan het tongen was met een dik, kaal wijf.  –  ‘Tijd om te gaan,’ schreeuwde hij naar Du Gore. KKB heeft net mijn vingerchicks vermoord en gaat het nu aan mijn vrouw vertellen!’

Ze sprongen in Kruzgar’s Volvo maar kregen na een paar meter rijden al een klapband. ‘Wat is dit nu weer voor dikke hobbel, godverdomme,’ zei Du Gore. ‘Wat een kutavond. Waar hebben we overheen gereden? Ik ga even kijken’ – Du Gore stapte uit. ‘Het is een lijk dat ons een klapband heeft bezorgd!’ Het was de zeug die Du Gore een pets op beide wangen had gegeven. Er zat een briefje tussen een Big Mac die de dader in haar mond had gestopt. Du Gore las voor: ‘Autopech jongens? Zijn die dikke zeugen toch nog ergens goed voor, haha! Groetjes KKB.’  Du Gore en Kruzgar waren nu genoodzaakt om een taxi te nemen, wat KKB vanzelfsprekend een voorsprong gaf.

Een uur later kwamen ze bij Kruzgar’s huis aan, maar het kwaad was al geschied. Er was ingebroken en Kruzgar en Du Gore hadden al een idee wie dit zou hebben kunnen gedaan. Ze liepen naar binnen en het hele huis was overhoopgehaald. Kruzgar rende naar boven en werd weer mank in de benen. ‘Neee!’ scheeuwde hij en begon op de vloer te kermen van verdriet. Du Gore rende naar boven om te kijken wat er aan de hand was. Ook hij werd mank in de benen. Het afgehakte hoofd van Kruzgar zijn vrouw lag op het nachtkastje. ‘Waarom is de wereld zo wreed?’ ging Kruzgar door. ‘Wat zijn mensen voor misselijkmakende wezens dat ze elkaar zoiets aandoen. Het leven is een aaneenschakeling van teleurstellingen en als klap op de vuurpijl ligt het hoofd van je vrouw ook nog eens op je nachtkastje. Op deze manier hoeft het van mij niet meer…’

Terwijl Kruzgar verzonk in zijn eigen miserie,  onderzocht Du Gore het hoofd. ‘Wacht eens even,’ zei hij. ‘Dit is je vrouw helemaal niet! Kijk dat hoofd! Ik weet dat je vrouw lelijk is, maar zo lelijk ook weer niet. Het is het hoofd van Karend met het haar van je vrouw er opgeplakt!’ Waarschijnlijk is er een mol bij de autopsie die Karends hoofd aan KKB heeft gegeven voor deze satire. ‘Dat scheelt alweer,’ zei Kruzgar opgelucht. Maar dan zijn er nog twee problemen.’ – ‘Wat dan?’ vroeg Du Gore. ‘Ten eerste: mijn vrouw is nu kaal. Ten tweede: KKB heeft haar ontvoerd.’ – ‘Dat zijn inderdaad problemen die er niet om liegen. Maar ik heb aardig hoofdpijn van deze avond. Zullen we anders eerst even een borreltje doen? Je vrouw zoeken we later wel’ – ‘Is goed,’ zei Kruzgar en schonk een borreltje in. Samen keken ze de film Goodfellas en vielen vervolgens in slaap. Een paar uur later werden ze gewekt door het gerinkel van de telefoon. Du Gore nam op. Het was commissaris Huppevelt. ‘Wat is dit nu weer godverdomme? Is Kruzgar’s vrouw ontvoerd? KKB heeft contact met ons opgezocht. Hij wil 100.000 euro losgeld anders vermoordt hij haar alsnog!’ – ‘Wel godverdomme,’ zei Du Gore.

Wordt vervolgd.

4 COMMENTS

LEAVE A RESPONSE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hakunamatafaka houdt van de mensheid