Goddelijke beschouwingen

De humorloze dag

Vandaag is het weer zover. Je hebt wel eens van die dagen, dagen die geen humor kennen. Dagen waarin de wanhoop je naar de keel grijpt. Dat het bruist in je kop en de gapende leegte je ziel afknijpt. Dat de schoorsteen is afgestopt en het je roet je keihard in het gezicht blaast. Dat je alleen maar om je heen kunt kijken en denken: de duivel is hier geweest, en hij heeft huisgehouden. Veel valt er eigenlijk ook niet over te vertellen, het is de gewaarwording van het grote niets, en niets meer. Het komt als een plotsklapse ineenstorting. Deze dagen konden zich niet aan, maar achteraf bezien had je ze toch aan moeten zien komen. De geschiedenis laat zich pas zien, wanneer het te laat is. Het leed is van alle dagen, die altijd worden vergeten.

Desondanks moet men voort, om geen andere reden dan dat er geen alternatief is. Vergeet niet op die donkere dagen, dat doorzetting uiteindelijk het enige is waarvoor men eerbied kan hebben. Het enige wat men kan doen met het leed, is het te dragen. Daarin onderscheiden grote mannen zich. Laat mij daarom de moed toch vatten met dit schrijven. Breng mij toch brandstof voor de toekomst. Breng mij toch de liefde, die in deze hachelijke tijden zo van node is. Laten we toch het verbond sluiten, alle mensen die thans nog anoniem zijn, maar toch zeker schreien in de nacht, laat het pad naar de dood toch een zachtmoedige zijn.

LEAVE A RESPONSE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *